Zondag waren er een aantal mensen die heel erg spontaan en zo gingen marcheren in Brussel. Met als enig motief: laten zien dat er het niet goed vinden dat Vlamingen en Walen zo bakkeleiën als straatventers. Dat ze het pietluttig vinden wat onze politici dezer dagen (niet) doen. Dat ze het beu en moe zijn.

Dat ze het achterhaald vinden wat sommige van onze vertegenwoordigers (wie vertegenwoordigen die paar extremisten eigenlijk) beweren en voorstellen. Enfin, een hoop mensen die in de beste traditie van ‘verdraagzaamheid’ en ‘vredelievendheid’ pleiten voor meer gezond verstand en …

Als ik dan sommige commentaren lees, dan begrijp ik pas wat die extremisten bezig houdt. Ze kunnen het niet hebben dat er in dit land mensen leven die geen ruzie willen maken. Nè. Want wie wordt er nu beter van ruzie? Wie wint daarbij? Tenzij de ruziestokers zelf.

En dan: over het aantal deelnemers ?!? Gestook, gepook, schreeuwen, schelden, sarcastisch doen, … 5.000 – 10.000 – 15.000 – 20.000 – 25.000 Jongens toch, begrijp je het echt niet? Het ’signaal van de burger’? Het signaal van de burger is nochtans makkelijk zat: “hou op met bakkeleien, stop die twee à drie onnozelaars in hun extreme hoek daar eens. Vorm een regering en doe iets aan de echte problemen.” Tedjuu!

Weer eens een typisch Belgische situatie? Absurd, surrealistisch, Magritte en Ensor waardig. “Nom d’une pipe”!

This post was written by Johan

Tags: belgië• extremen• gebakkelei• politiek• ruzie